 |
 |
|
|
پنجره نگاهم پر می گشاید به شوق دیدنت چه ذوقی دارد خانه باشی حالا صبح وقتی در می زند توی دنیای دیدگانم کسی را کم ندارم آئینه ات می گوید بخند که به شادی لبان توست زیبایی صورت من توگل می کنی روی شاخه ی احساس قلبم وچال گونه هام گواه سطر آخر دوریست
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سی ام آبان 1385ساعت 11:54 توسط راضیه احمدزاده |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
بهمن 1387 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 |
|
RSS
|