| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
وقتی شاعرم کردی باید می دانستی که عشق اگر گرم می کند ذاتش سوزاندن ست
بلند نمی خندم تا غمها راه خانه ام یاد نگیرند
مسافری که اشکهایش را توی چمدان بست و رفت با من آشنا بود
به خیالت پر زدن کار من نیست بی چیزتر از آنی که هواداشته باشی
از لباس عروس فقط سپیدی اش به مو هایم رسیده
گرچه پاهایم را روی زمینت محکم کردم اما زمینت روی هوا بود
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و یکم بهمن 1385ساعت 9:55 توسط راضیه احمدزاده |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
بهمن 1387 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 |
|
RSS
|
