مدتی ست

خواب را بیدار می کنم

تا با چشمانم ببینمت

وقتی عکست

روی آب افتاد

ستاره با ماه اشتباهت گرفت

پنجره نگاهم

پر می گشاید به شوق دیدنت

چه ذوقی دارد

خانه باشی

حالا صبح

وقتی در می زند

توی دنیای دیدگانم

کسی را کم ندارم

آئینه ات می گوید

              بخند

که به شادی لبان توست

زیبایی صورت من

توگل می کنی 

روی شاخه ی احساس قلبم

وچال گونه هام

گواه سطر آخر دوریست