من رسیده ام به خیال تو

اما هنوز

تاحقیقت

چند فاصله انگشت 

ردیف باید

تا پُر شود

نقطه چین حضورت! 

قامت می بندم

نمازعشقت رابه شکوفه های

                   سرخ سیب 

وایمان می آورم به چشمانت

                   زمان دیدار

حالا اذان یک شهر

حی الا خیرالعمل

وفقط "من" اینجا بی تاب تر

حا لا که قلم تند تر می دود

وضو می گیردآب وآئینه اش

تمام سپیدی آسمان

چادرم می شود

وآبی اش جانمازم

آن وقت تنها ماه می تواند شود

                 مُهر پیشانی ام

چه منظره ای‌! 

  تسبیح دستانم تمام ستاره هاست .