بد نیست که شاعرانه تنها باشیم

                   با لشکری از ترانه تنها باشیم

اینها همه ازعشق نشانی دارند

                  روزی که به یک بهانه تنها باشیم

این هم یک رباعی ازمن امیدوارم نظرتون رو درباره اش بدین...

معتقد نیستی

به بال هایم

        آخر

آنقدر بلند می پرم

      که مرا نمی بینی!

آسمان

تنها چشمهای توست

که همیشه آب است

وگرنه

آبی های بسیاری

دست خوش ابرند

گناهت چه بود؟

بار سنگین نگاهم

پشت پلکت نشست و

چشمت بست!

آنقدر جادارم

در ذهن خاطرات

که اگر نباشم در خاطرت

فراموش نشوم.

جمع ترین حواس  

حواس توست به نگاهم

       در پشت چراغ قرمز دلم.

گونه های فراموش شده

            خیس است!

از دست این آدم فراموش کار.

آنقدربازی ام داد

که روح وعشقش را

   باهم مچاله کردم و

          انداختم دور    

   دور دور

   حالا مردم 

  من خود عشقم

  -

  باور ندارید

  به او لحظه ایی اعتماد کنید. 

خجالت را

      بهانه نگیر!

      رسم ها را

       کنار بگذار

             ببار.

آنقدرآسان

    سختمان گذشت!

  که تلخی اش را نفهمیدیم.

دور کردم از تو

می دانی ؟

وقتی دوری

بهتر می بینمت !

تو را نمی دیدم

پشت به خودم کردم

روبه رویم بودی!

سایه ایست لرزان

نمی دانی!

بی نور وجودت

محو می شوم.

شناختن قفس ساز است

نه شکستن قفس.

درقاب پنجره باد

وبا طلوع  بغض شب

-

نگران نباش

کافیست همین فرصت

برای آسمانمان

وقتی دنیا خواب است

چشمک های بی رقیب

دو جفت ستاره.