آوای رها

شعر و ادبیات

 

 

به نام خدا

 

 

اطلاعیه انتقال مکان انجمن شعرو ادب رشت(حوزه فعالیت گیلان)

 

 

 به قلم سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده |

 

اطلاعیه انتقال مکان انجمن شعرو ادب رشت(حوزه فعالیت گیلان)

 

 

 

 

شاعران و شعر دوستان عزیزهنرمند

 

به اطلاع می رساند انجمن شعرو ادب رشت به مکان ذیل انتقال یافت:

 

گلسار _خیابان 89 _ساختمان آتیه _ طبقه ی 5 _ واحد 13.

 

جلسه  شعرخوانی ودر صورت تمایل شاعر، نقد و بررسی توسط

 

شاعران هرهفته عصرهای دوشنبه ساعت 5 در مکان مزبور برگزار

 

 می گردد.

 

حضور پررنگ شما موجب امتنان خاطر است.

 

ضمناًخاطرنشان می نمایم انجمن شعروادب رشت هنرجومی پذیرد

 

 

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید بامدیریت انجمن تماس حاصل نمایید.

 

09117653651


09115535243

 

 

ایمیل و جیمیل سیدخلیل (مسعود)حاکم زاده

 

masoud.hakemzadeh@gmail.com

 

masoud_hakemzadeh@yahoo.com

 

 

وبلاگ انجمن شعروادب رشت

 

http://rashtpoem.blogfa.com

 

 

باسپاس مسئول انجمن شعروادب رشت سیدخلیل (مسعود )حاکم زاده

 

عکسهای دیدنی های امروز 8 مرداد 89

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 3:13 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

  1)كسانی را دوست می دارم      

 

           كه در شاگردی دل

 

                       اُستادند.

 

 

                     ****

 

 

2)وقت اوج گرفتنم

 

       بالهايت را                        

 

         به من امانت می دهی؟   

 

                  تا زمين نخورم.

 

 

                   راضيه(رها)احمدزاده

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۲ساعت 1:39 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

۱)وقتی آب و نانت فراوان است

 

به انديشه ی گرسنه ات    

 

       فكر می كنی؟!

 

             ****

 

۲)به برگ های نحيف ام

 

  نخند

 

  تا از ريشه های سترگم بی خبری!!

 

 

                   ****

 

۳)پیچیده گی های دیدنی دارم

 

تو حتی روزنه ای

 

به نُه توی من نگشوده ای.

 

 

                       راضيه (رها) احمدزاده

 

 

نوشته شده در پنجشنبه پنجم دی ۱۳۹۲ساعت 1:2 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

از   آتش    گذشته ام

 

       تا

 

     پخته

 

   بينديشم...

 

 

           راضيه (رها) احمدزاده

 

 

نوشته شده در سه شنبه پنجم آذر ۱۳۹۲ساعت 1:18 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

آه...

 

كوتاه بينی ی تان

 

حصار می كشد چها ر گوشه ام را

 

نمی توانم سير بخندم...!

 

فصل ها فاصله دارم

 

    نه...

 

بايد بشكنم اين قرق ها را.

 

         راضيه (رها) احمدزاده

 

 

نوشته شده در شنبه هجدهم آبان ۱۳۹۲ساعت 0:59 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

بالهایت را

 

بهانه نكن

 

پركشيدن جسارت می خواهد.

 

نوشته شده در یکشنبه پنجم خرداد ۱۳۹۲ساعت 23:11 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 تجسمت می کنم

 

 درهاله ای از خیال

 

 نشسته ایی

 

 میان نی نی چشمانم

 

 پلک هایم را می بندم

 

 تاهوای رفتن نکنی.

 

 

نوشته شده در یکشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۱ساعت 23:33 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

  

 

گفتی

 

پر زدن کار من نیست

 

تو

 

آسمان نداشتی.

 

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ساعت 19:38 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 کودکان نگاهم

 

یتیمند

 

وقتی بالای سرشان نیستی.

 

 

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ساعت 19:34 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

صدای قلبهای مان

 

می شناسند یکدیگر را

 

درتاریک ترین شبهایی که

 

خفاش هم گم می شود.

 

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۸۷ساعت 19:31 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

 

بهار بیاید

 

یانیاید

 

بهارم می آید.

 

 

                                  

 

 

برای ساعتم

 

آنقدر

 

لالایی می خوانم

 

تا تورا

 

برای رفتن

 

بیدار نکند.

 

 

نوشته شده در چهارشنبه هشتم فروردین ۱۳۸۶ساعت 19:57 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

 

بلند نمی خندم

 

تا غمها

 

دنبال خانه ات نگردند.

 

 

                                                       

 

 

تمام دلخوشی ام

 

این بود

 

که پاهایم را محکم کردم

 

افسوس نفهمیدم

 

زمینت روی هواست.

 

 

 

نوشته شده در شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۸۵ساعت 9:55 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

مدتی ست

 

خواب را بیدار می کنم

 

تا

 

در بیداری ببینمت.

 

 

نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان ۱۳۸۵ساعت 12:7 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

عکس ات

 

توی آب افتاد

 

با ماه

 

اشتباهت گرفتم.

 

 

نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان ۱۳۸۵ساعت 12:5 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

از این همه زیاد

 

تو را

 

کم دارم.

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیستم شهریور ۱۳۸۵ساعت 10:16 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

باز می بارد

 

با همان ترانه قدیمی اش

 

تو ساکتی کنار من

 

وصدای سیلی باد

 

باران به پنجره می زند از ترس

 

هرباراشک شیشه رادر می آورد

 

وهنوز من کنار تو

 

دل آسمان سبک شد

 

شاید دل تو هم!

 

نوشته شده در شنبه دهم تیر ۱۳۸۵ساعت 15:48 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

چقدرساده می شوی

 

الهام شعرهایم

 

وهمرام نمی شوی

 

می دانی زیربارانت

 

شاعرترم

 

ولی نمی باری

 

اتفاق بدی می افتد؟

 

دوستم بداری.

 

 

  

نوشته شده در چهارشنبه هفتم تیر ۱۳۸۵ساعت 9:53 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

بد نیست که شاعرانه تنها باشیم

 

با لشکری از  ترانه  تنها باشیم

 

 

اینها همه  از عشق  نشانی  دارند

 

روزی که به یک بهانه تنها باشیم.

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم خرداد ۱۳۸۵ساعت 20:49 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

معتقد نیستی

 

به بال هایم

 

       نمی دانی

 

آنقدر بلند می پرم

 

      که مرا نمی بینی!

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم خرداد ۱۳۸۵ساعت 20:23 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

 

آسمان چشمان تو

 

همیشه آبی است

 

وگرنه

 

آبی های بسیاری

 

دست خوش ابرند.

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۵ساعت 16:48 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

نمی توانی

 

فراموشم کنی

 

زنده هستم

 

در خاطراتت.

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۸۵ساعت 9:16 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

گونه های فراموش شده

            خیس است!

از دست این آدم فراموش کار.

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۸۵ساعت 9:6 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

از گریه ات خجالت نکش

 

این ها

 

قاصدهای دل اند

 

که می آیند.

 

 

نوشته شده در سه شنبه شانزدهم خرداد ۱۳۸۵ساعت 9:24 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

آنقدرآسان

 

    سختمان گذشت!

 

  که تلخی اش را نفهمیدیم.

 

نوشته شده در سه شنبه نهم خرداد ۱۳۸۵ساعت 9:24 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

وقتی چشمانم را

 

از تو برداشتم

 

تازه دیدمت.

 

 

نوشته شده در شنبه ششم خرداد ۱۳۸۵ساعت 9:44 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

تو را نمی دیدم

 

پشت به خودم کردم

 

روبه رویم بودی!

 

نوشته شده در شنبه ششم خرداد ۱۳۸۵ساعت 9:42 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

دوستت دارم

مثل دانه ای که روئیدن را

 ونمی رویی آسان زیر هرسایه

آفتابت یگانه است

مانند خودت برایم

آن وقت می بارم

برحریم تو

سبز سبز می شوی

صورتی می شکفی

وکافیست کمی بخندی

عالم بفهمد

به دنیایم آمدی.

نوشته شده در شنبه سی ام اردیبهشت ۱۳۸۵ساعت 16:31 توسط راضیه(رها)احمدزاده|

 

پرنده ام

 

هرچندکوچک

 

وقتی پربکشم

 

چیره دست ترین بالها

 

نمی رسند

 

حتی به گرد آسمانم.

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت ۱۳۸۵ساعت 11:16 توسط راضیه(رها)احمدزاده|


آخرين مطالب
» اطلاعیه انتقال مکان انجمن شعرو ادب رشت(حوزه فعالیت گیلان)
» استاد
» چند شعر کوتاه
» گذشته ام
» قرق
» پركشيدن
» هوای رفتن نكنی
» آسمان نداشتی
» كودكان نگاهم
» مي شناسند قلبهايمان
Design By : Pars Skin